BALKONDAN SIZANLAR

Bugün kuzenim bir videoyu paylaşınca yazmadan edemedim.

Video böl ve yönet üzerine hazırlanmış

Seyredenleri kendi fikirleri içinde fikirsizliğe sürükleyecek cinsten

Kendin pişir kendin ye demogojisine katkı.

Bir balkon kilasiği başladı biliyorsunuz.

Kazanan da çıkıyor kaybeden de

Balkon deyince eskiden bizim aklımız biraz muzır çalışırdı.

Hanımefendilerin göğüslerine verdiğimiz yüzlerce isimden sadece biri idi.

Konuyu daha fazla dağıtmadan biz yeni Balkon imajına gelelim.

Gelelim ki muzır neşriyat olupta poşetlenmekten kurtulalım.

Bu balkon siyasi liderlerimiz seçim sonrasında

Nedenini hala anlıyamadığım şekilde parti binası önünde toplanan

Zaferi yada hüzünü yaşayan destekçilerine yapmış olduğu değerlendirme

Artık biz bunlara balkon konuşmaları diyoruz.

Her seçimde tekrarlanır oldu.

Ben doğrusu evimde televizyondan bile dinlemedim.

Neden biliyormusunuz?

Adım kadar emindim neler söyleyeceğinden de ondan

Seçim öncesinde

Her medyaya çıktığında, her meydan da ufak ufak imalar vardı zaten

Daha da önemlisi

Yandaş medya zaten tüm halkı bu konuda daha doğrusu

Halk farkında olmadan

Herkesi yeni ortama hazırlıyor.

Peki ezici bir seçim zaferi ile Balkona çıkan

AKP lideri, Sayın Başbakanımız konuşmasında ne mesaj verdi.

Bırakın herkesi kucaklarım masallarını

Muhalefeti kucaklamak istiyor ama o farklı bir kucaklama isteği olmalı

Yada takiye diyorlar bence takunyadan ileri gidemez.

Gelelim verdiği mesaja

Ağır rus masajı gibi yoğurdu tüm beynimi

“…Gözlerini Türkiye’ye çevirmiş, gelen haberleri büyük bir heyecanla takip eden, Şam, Kahire, Tunus, Saraybosna, Lefkoşe’yi dost ve kardeş ülkeleri muhabbetle selamlıyorum

 

….İzmir kadar, Şam kazanmıştır, Diyarbakır kadar Ramallah, Nablus, Cenin, Kudüs, Gazze kazanmıştır.

Sizin için sıradan cümleler olabilir.

Bir çoğunuz ne var bunda diyebilir

İşte asıl niye bu cümlelerde yatıyor.

Amerikan emperyalizminin takdir ettiğim en önemli yönü öğrenme yetisi

Öğrenip hatalarından ders alma ve düzeltme yetisi.

Hep sosyalizmin, komunizmin açıkları üzerine çalıştılar.

Bugün dünyanın en refah ülkesi Küba

Komünizmin en güçlü kalesi görünümünde öyle de

Çünkü Kemalizmin dinamik yapısının iyi uygulanmış bir modeli

Amerikan emperyalizm

Yada eski adı ile İngilizlerin herkesin kaybolduğunu düşündüğü Haçlı ruhu

İkisi arasında bir fark olmadığını anladığınız da bu olayları çözmeniz çok daha kolay oluyor.

Rusya da bile başarı sağladılar,

Sovyetler birliği adı altında yoplanmış ulusları dağıttılar.

Bölüp yönetmek için mi

Hayır farkında değilmisiniz

Siz venüste mi yaşıyorsunuz

Sovyetlerden dağılanları hemen Avrupa Birliğine aldılar.

Kalanı mı?

Merak etmeyin onlar içinde düşündükleri birşeyler var.

Şimdi sırada bir müslüman birlik kurma zorunluluğu var

Bu birliğin kurulabilmesi için tek zorunlu ve gerekli şart

HALİFE

O da hazır ellerinde

Elleri ile besliyorlar

Türkiye de seçimlerden çok kısa süre önce olanlara bakalım.

Kuzey Afrika da başlayan hareketlenme tek tek isim verilerek Suriye’ye kadar geldi.

Şimdi Başbakanımız ne diyor farkındamısınız,

Hepsinin gözü bizim üzerimizde diyor

Bu arada kim Türkiye ye dönme hazırlığı yapıyor acaba.

Çok az ne yazık ki çok az akıllı insan bunun farkında

Bu az sayıda akıllı insan da Osmanlı’nın yeniden doğuşu olarak bakıyorlar olaylara

Ama değil

Yeni adıyla Amerikan emperyalizmi, eski adıyla İngiliz Haçlı ruhu

Birleştiriciliği Osmanlının yapamıyacağını biliyorlar.

Çünkü hedeflerinde Orta Asya daki Müslüman Türki Cumhuriyetlerde var.

O yüzden Türk kimliğini yok sayan bir Osmanlı ile bunu yapamazlar.

Önce ülkede ki tüm etnik kökenleri say

Sonra mezhep ayrılığını körüklüyor görüntüsü ver

İnsanlar bölünme korkusunu iliklerine kadar hissetsinler

Mezhep çatışması çıkma korkusu ile yaşasınlar

Korku faşizm anayasasının değişmez ilk maddesi

İşte emperyalizm ilk önce bunu öğrendi.

Sömürüye isyan edenleri durdumanın yolu korku

Faşist baskılar.

Yönetmek içinde Lider gerekli

Müslüman kimliğin lideri ise Halife’dir.

Hala direnen Kemalist dinamizmi bu ülkede yıkabilirlerse

Küba ve takipçisi Venezuella’da da aynı yöntemi uygulayacaklardır.

Amaçları tek devlet kurmak değil

Tek sömüren olmak

Çözüm ise çok basit

Bizler Kemalizmin dinamiklerini kullanarak

Sosyal toplum olmayı ve Komünizmi herkese anlatmalıyız.

Komünizmin yıkıcı değil yapıcı olduğunu anlatmalıyız.

Bir arkadaşım dedi ki Komünizm itici geliyor kelime olarak insanlara

Onun yerine acaba Sosyalizm mi desek.

Gerekiyorsa evet.

Gün mücadele günü

“TOPLUMU KURTARMANIN EN BÜYÜK HAZZI DÜŞMANININ ZAFER KAZANDIĞINA İNANDIĞI ANDA ONU YENEBİLMEKTİR.”

Bizlerde kuralları, emperyalizmin açıklarını öğrenmeli

Bu açıkları kendi lehimize çevirmenin yollarını bulmalıyız.

Yoksa dün olduğu gibi 500 oy isterken 50 lerde kalırız.

Balkonda zafer edası ile ezbeletileni söyleyenlerin verdiği mesajı iyi anlamalıyız…

14/06/2011

BİR ÇİFT KANAT OLMAK

Martıyı özgürlüğe uçuran içgüdüsümüdür yoksa güçlü kanatları mı?

Biz demezmiyiz aklı kıt olanlara düşünemeyenlere kuş beyinli diye

Oysa bir kuş kadar özgürlüğümüz yok

Kuşun özgürlüğü çok düşünmesinden değil kanatlarından

Özgürlüğünü de gücünü de kanatlarından alıyor.

Kuş derken uçamayan deve kuşlarından bahsetmiyorum

Kuş derken leşlerle beslenen akbabalardan da

Özgürlüğün simgesi haline gelen Martılardan bahsediyorum.

Hiç düşündündünüz mü neden martılar özgürlüğün simgesi olmuştur

Neden Richard Bach Martı kitabını yazmıştır.

O martıya neden Jonathan adını vermiştir.

O kitapla beraber belki de özgürlük martı ile eş değer görülmeye başlamıştır.

Martılar kuş ailesinin içinde hava da en uzun süre kalabilen kuşlardır.

Buna göç etme yeteneklerine sahip kuşlarda dahildir.

Uçakların kanat hareketleri Martıların neredeyse birebir benzeridir.

Çok güçlü kanatlara sahip olan bir kartal bir atmaca dahi

Bir martı kadar uzun süzülemez hava da sanki hareketsizmişçesine duramaz

Bach bütün bu gözlemlerini hava da yapmıştır.

Bir pilottur Richard Bach

Dünyanın en büyük müzisyenlerinden biri olan Bach’ın ailesinden gelmektedir.

Jonathan ise tek oğludur.

Richard Bach kendini, özlelerini, hayatını kısacıcık bir kitaba sığdırmıştır.

Özgürlüğü Martının kanatlarına yükleyerek

Onun o gücü taşıyabileceğini bilerek.

Özgürlüğünüz zekanızda, düşünce zenginliğinizde değildir

Özgürlüğünüz ve geleceğiniz gücünüzle orantılıdır.

Dedikleri gibi deli kuvveti gerekir özgürlük için

Cahil cesareti gerekir

Özgürlükten, sevgiden bahsedenleri bir kibritin ucundaki 5 gram baruta kurban etmediler mi?

Şimdi bir bakın nasıl da özgürler kibrit tutkunları

Oysa kanatları olsaydı Madımak otelinde yananların

Kuş beyinlilerin kurbanı olurlarmıydı

Bazen düşünmek yetmiyor

Sevdikleriniz için güzellikler istemeniz yetmiyor

İnsanların insanca özgür yaşamalarını istemeniz yetmiyor

Bir çift martı kanat gerekiyor…..

 

(Bu yazı Sivas’ta bir hiç uğruna cahiller tarafından katledilenler için kaleme alınmıştır.)

 

2/07/2011

PENTAGRAM, WHITESNAKE, BON JOVI VEEEE JUDAS PRIEST

Ne hafta ama

Cuma Bon Jovi

Pazar Judas Priest

Değdi değdi…

Değmez mi hiç

TT Arena açıldı açılalı

Galatasaray’ım bile dolduramadı bu kadar

Ülkemde ne kadar çok Bon Jovi hayranı varmış meğerse.

Son dönem de Rock müziğin en önemli ilahı

Sesi, sahneye hakimiyeti seyirci ile diyaloğu ne kadar usta olduğunun göstergesi

Konserin başından sonuna kadar seyirciye hakimdi

Hem seyirci eğlendi hem de kendisi

Seyirci profiline gelince her kesimden insan vardı.

Benim gibi bir heavy metalcinin bile beğenisini kazandıktan sonra

Tek sorun TT Arena dan çıkış

O muhteşem stad neredeyse tek metroya muhtaç bırakılmış durumda

Pazar gününe 16:30 da Pentagram la başlamak istedim.

Çok kısa bir performans olsa da başarılı bir grup

Son dönemlerde Türkiye de yetişen ender iyi gruplardan biri

Tek sıkıntıları kendilerine güvenleri az.

Biraz daha ne yaptıklarını farkına varmaları lazım.

Metal yapmak zordur, heavy metal daha da zordur.

Bu zoru başarıyorlar ama bir kendileri farkında değiller..

Hele Aşık Veysel’in ünlü türküsü “Uzun ince bir yoldayım” yorumlarına bayıldım

Ardından sahne sırası Whitesnake’te idi.

David Covardale’in bir süre Deep Purple macerasından sonra kurduğu bir grup bu

Hani ayrılırken biraz da arkadaş ayartıp yaptığı bir ayrılık bu

Heavy Metalin tüm iyi grupları gibi Whitesnake de İngiliz bu grup

Kıskanıyorum bu İngilizleri ne yapayım

David Covardale kendi grubunu kurmasınıa kurdu güzel şeylerde üretti

Tek sıkıntısı kendini bulamamış olması

Fakat Chris Frazier’in drum solosu doyumsuzdu.

Hani diyebilirim ki 20 yıldır böyle bir drum solo dinlememiştim.

Kendisi de seyirci ile beraber coştu

Hele bagetlerini seyirciye fırlattıktan sonra eliyle soloya devam ettirmedi mi

Bittim bittim hani rahip sahne alana kadar da kendime gelemedim.

Rahip mi hep aynı deli İngiliz bu herif

Bu yaşta bu performans

Bu rahip hak,katen ingiliz çeliği

Rahip kimmi Judas priest tabii ki

Hemen hemen her albümünden seçmece parçalar seslendirdiler.

Sahne performansları inanılmazdı

Yine de benim için favori albümleri British Steel ve Nostradamus

Doyumsuz bir müzik zevki yaşattılar Küçükçiftlik Parkı dolduran 7 den 70 e fanatiklere

Evet evet 7 yaşında torunu ile gelen 70 lik dedeye bayıldım.

Bu sene Küçükçiftlik Park’ta dikkatimi çeken bir konuyu yazmadan geçemiyeceğim.

Konuyu çözemedim ama neredeyse tüm metal gruplarından önce

Hazırlıklar devam ederken hep AC/DC çaldılar,

Konser verecek grup çıkmadan önce ki son parça da Ozzy Osborne oldu

Ben konser verecek olsam bu duruma bozulurdum doğrusu

Kaçıran arkadaşlarım üzülün, kıskanın

 

11/07/2011

BEN BÖYLE EĞİTİMİN…

Sıcaklar geldi

Benim yazılar gitti.

Yazmam artık bu sıcakta

Parmağımı oynatmam derkennn

Bir haber,

“Kuran Kurslarında yaş sınırı kalkacak”

Bakan açıklamış efendim.

Artık kundakta vızıklayan bebe bile

Daha emmeyi öğrenmeden Kuran kursuna gidecek

Yaş sınırı yok

Gider mi

Gider tabii

6 yaşındaki kızının başını sarmalıyan zihniyet gönderir

Birden aklıma geldi

Herkes gider Mersine

Bizimkiler tersine

Sahi Kuran Kursları ilk ne zaman açılmıştı

Bilen hatırlayan var mı?

Cumhuriyet döneminde ilk Kuran Kursu İsmet İnönü döneminde açılmıştı

Ağzınız açık mı kaldı evet

Sonra imam hatipler liseleri açıldı

Sonra arapçayı Kuran’ı ingilzce okuyup öğrensinler diye

Anadolu İmam Hatip liseleri

Türkiyenin her ilinde bir Üniversite ve her Üniversite de bir ilahiyat fakültesi

Eh imam hatipli bir Başbakanımız da oldu Allahın izniyle

Ben de merak ederdim ne yapacak bu imam hatipten mezun olan arkadaşlar.

Öğrendim ki Başbakan olacaklarmış.

Yakındır imam olmayana iş yok deneceği günler

Sonra buyuırurlar yerli araba yapın hieeeyytt

Oku üç kulluva bi elham olsun sana motor

Hadi 2 yasin devirdin mi kaporta tamam

Sureleri ezbere okuyabilenler den bankacı yapacağız

En zoru avukatlar neysi ki fetva geldi de yırttılar yalan serbest 2 nisa suresi bir felak bir naz yetecek

Yılbaşından bu yana 130 kadın ölmüş kimene

bak bunu yazana kadar bi tane daha gitmiştir

Sayı vermeseydim keşke

Neyse ki devletin çok önemli bir sorunu halledildi

Kuran kurslarında yaş sınırı kalktı

Bebeler kurslara

Ramazan da geldi valla tam zamanıydı bu yaz sıcağında

Bağla bebelerin başına naylon

Gönder kursa

Son umudum Menekşeler

….

29/07/2011

YÖNETİCİ OLMAK

Yönetici olmak kolay değil

Birçok kişi yönetmeyi koyun gütme ile karıştırıyor

Karıştırmayın efendim koyun gütmek daha zor

Öküzün patron olduğu ahırda çoban olmak gerçekten zor.

Nerden çıktı bu şimdi demeyin

Bu sıcakta yazdım ama kesmedi

Herşey bitti Kuran kurslarında yaş sınırı kaldırıldı

Haber beni derinden yaraladı

Günlerdir elma haberlerini okumaktan sıkıldım diyordum ki

Bugün iki elma haberi daha

İster bir şirketi yönetin isterseniz bir ülkeyi

Yönetmeyi bilirseniz bir ülkeden fazlasınız demektir

Bugün iki elma haberini Kuran kursu haberi süsleyince

Bir yazı yetmez iki olsun dedim

İlk elma haberi Amerika Birleşmiş Arpalıklar Topluluğu açıklamış

Kasalarında bu koskoca ülkenin

Dünyanın bütün denizlerinde filoları olan

Elini kıçına sürüp dünya üzerinde bokunu silmediği ülke kalmaya

Sıkıştımı bedava para basan ABD nin kasasında nakit 73 milyar dolar civarında para varmış

Nedir  ki bu para elmanın elinin kiri

Elma şirketinin kasasında 76 milyar dolarcık varmış

Haberdeki fotoda afilli hani

Elma nın si i o su arkasinda amerikan bayrağı parmağını sokarcasına uzatmış

Valla da billa da Sadettin Teksoy u taklit etmiş bu adam

Ama akıllı adam

Daha bu haber soğumadan hemen basına yenisi servis edilmiş

Dınını nıııımmmm

Elinde farklı bir ifon la bir elma çalışanı görüntülenmiş

Anaaaa

Basın hemen uzmanlara sormuş ne ola ki bu

Ne menem birşeydir

Uzmanlar açıklamış efendim rahat olun

Bu olsa olsa ifon 5 olurmuş

Uzmanlara sormuşlar, elma da kimse yok ya sorulacak,

Ne zaman çıkar bu?

Ekim de paraları hazırlayınnn

76 milyar doları ikiye katlıyacağız

Bak si i o kardeşim gel senin sabileri de Kuran kurslarına gönderelim

Gel seni de bi aylığına müslüman yapalım

Gel temizlen sende

Yok kardeşim adam yönetici

Yönetiyor, pazarlıyor, geliştiriyor

Adam daha piyasaya çıkarmadan satışını garanti altına alıyor

Benim oğlan aradı hemen babaaaa

Ne var oğlum

Baba bu ifon 4 ü sna yada anama verelim

Ekim de bana ifon 5 al

Hadi sıkıysa alma

Muhalefette kim var bilmiyoruz ama öğrendik ki elmanın 375 tane mağazası varmış

Öğrendik ki

Çin de sahte elma mağazaları varmış

Öğrendik ki

Bu sahte mağazalarda çalışanlar salakmış

Öğrendik ki

Bu salaklar kendilerini elma çalışanı sanıyormuş

Öğretmedikleri mi

O sahte elma mağazalarını açanında elma olduğu

Yönetici olmak, çoban olmak değildir

Çoban olmayı başaramayanlardan yönetici olan bir yerdeyiz

….

29/07/2011

KORKU KRALLIĞI 4

Korkutulduk dostlar yıllar boyunca korkutulduk.

Korkular eğitmeyi bilmeyen ebeveynlerimiz ile başladı

Eti senin kemiği benim diyerek teslim edildiğimiz

Bugünlerde atama derdine düşürülen eğitmenlerimizle devam etti

Sonra birileri çıktı “Vurulduk ey halkım” dedi

Kendisini nerelerde görüyorsa

Bütün halk onun ya

Yok yok merak etmeyin konuyu saptırmayacağım

Bunun konumuzla ilgisi yok

Korku deyince tüylerinizin ürperdiğini hissettim

Biraz rahatlayın istedim.

Meraklanmayın sıkışınca bende korkutmaya çalışıyorum oğlumu

Baktım yetmedi yapıştırıyorum tehtidi

Biz zamanında korkardık.

Yıllarca islamın 5 şartını ezberlemezsem

Gözümdeki ilah babamın cehennemde yanacağı ile korkutuldum

Sadece ben mi o dönemde yaşamış çevremdeki tüm çocuklar

Korku hikayeleri anlatıldı hep

Peygamber efendimiz çıkmış gezmeye

Yolda bir çoban ve oğlu ile karşılaşmış

Sormuş çocuğa yavrum islamın şartı kaçtır

Çocuk doğru cevap verdi baba cennete

Bilemedi babası gözlerinin önünde taş

Daha okuma yok yazma yok

Cennet ne ola ki huriler var oğlum

Huri ne işe yarar

En iyisi cehennemi anlatalım biz sana

Cehennem mi o da ne

Dokun bakayım şu çaydanlığa

… Ahhhh sıcakkkkkkk

Cehennem bundan 1000 kat sıcak

Aç bakayım ağzını ye şu isotları

… Yandııımmmmmmmm

Cehennem de için 1000 kat daha fazla kavrulacak

Ya biz cennetten bahsediyorduk

Hani huriler filan

Bırak şimdi hurileri sen anlamazsın

Yaşına uygun değil onlar

Ezberliyeyim ben islamın şartı beş

Ne de olsa ezberlemezsem babam yanacak cehennemde

Daha hikaye çok

Arayan serpiştirilen ise din güzellik demek

Korkut korkut sonra …

Hayata korku ile başlayanların kaç tanesi o korkulardan sırılabiliyor

Uzmana soruyorsun korkunun üstüne git diyor

Sıkıyorsa sen git

….

07/09/2011

SEBEBİN OLMAK

Tolstoy der ki!

“Tek önemli vakit vardır, içinde bulunduğunuz an. O an en önemli vakittir, çünkü… Sadece o zaman elimizden bir şey gelebilir. En önemli kişi, kiminle beraberseniz odur, zira hiç kimse bir başkasıyla bir daha görüşüp görüşmeyeceğini bilemez ve en önemli iş iyilik yapmaktır, çünkü insanın bu dünyaya gönderilmesinin tek sebebi budur.”

Hayat ile ilgili hep bahaneleriniz vardır

Oysa sebepleriniz olmalı

Sevmek için

Sevilmek için

O anı yaşamak için sebepleriniz olmalı

Tolstoy un bu sözü ile

Evlenme teklifi yapılabilir
Sonuna;

Benimle hayatı paylaşırmısın,

Benim sebebim olurmusun

diye ekleyerek…

Evlilik sebebin olmak değilmidir

Hayatı paylaşmak

İyi anı

Kötü anı

Hastalığı

Gülmeyi

Kızmayı paylaşmak değilmidir

Hayatı paylaşmak

Beraber çay içmek

Birlikte kahvaltı edebilmek

Akşam yemekte göz göze gelip gülümsemek

Koluna girip başını omzuna koyabilmek

Denize bakarken suyun sesini duyabilmek için

Konuşmadan dakikalarca durabilmek

Tenini kokunu paylaşmak

Elinde oynadığın oyuncağı paylaşmak değilmidir

Daha binlerce sebep bulunabilir paylaşmak için

Hayatı çekilmez hale getirmek için

Üreteceğiniz bahaneler;

Yakanı düzelt

eee sustun sen de

Muhabbetinde hiç çekilmiyor

Ne buluyorsun ki bu elindekinde

O sabah banyodan çıktığın halde yıkanmadın mı sen

Paylaşmak için değil hayatı zehir etmek içindir…

Siz paylaşacak sebepler bulun

Siz hayat için birilerinin sebebi olun

….

27/09/2011

KEMİK KIRAN SABRİ

Adı Sabri

Lakabı Kemik Kıran

Sokağımızın en şahsiyetli varlığı

Kadınların ve çoğu genç kızın korkulu rüyası

Önünden göz göze gelmemeye çalışarak geçtiğimiz

Yine de kadın erkek çocuk yaşlı hepimizin sevdiği

Sabri

Kemik kırarken çıkan ses tüylerimizi diken diken ederdi

Kadın erkek fark etmez hepimiz bakışlarından çekinirdik.

Sokağın sol üst köşesi ona aitti

Çocukluğumun geçtiği bu sokak

Sabri sayesinde bu sokakta tek bir hırsızlık olmamıştı

Mahallede hırsızların ziyaret edemediği tek sokak bizimkiydi.

Sabri tüm bu sert mizacına rağmen biz çocukların en iyi oyun arkadaşı idi

Top oynarken

İp atlarken

Cilli yuvarlarken

O hep yanımızda olurdu.

Ama özellikle çelik çomak oynamayı severdi

Ah bir de kemik kırmasa

Sokağımızın çocuklarını 3 sokak ileride ki okula götürür

Çıkış saatinde gelir bekler

Güvenle evlerine teslim ederdi

Figen vardı bizim sınıfta

Karşı komşunun kızı

Çok severdi Sabriyi bir gün kemik kırışını seyredene kadar

O günden sonra Sabrinin değil hep benim yanımda gidip geldi okula

Yine de bilirdim benden çok Sabri ye güvenirdi

Yağmurlu bir günde hastalandı Sabri

Sokağın köşesine çöküverdi

Yağmura ve sokakta akıp giden sele aldırmadan sokaktaki tüm çocuklar ve kadınlar

Toplandık başında

Elimizdeki tek şemsiyeyi Sabrinin üzerine tutuyorduk ıslanmasın diye

Titriyordu

Bakışları hüzünlü

Bizi bırakıp gitmek üzüyordu onu belli ki hastalığı değil

Fato teyze koşarak eve gitti

Elinde akşam yemeğinden kalan kemikler

Dedim ya Sabri çok severdi kemik sıyırmasını

Çıtır çıtır kırmasını

O sıradan bir sokak iti değildi

O Sabri idi

Donup kalan bakışlarımızın arasında

Tüm acısına rağmen huzur vardı yüzünde

Koşarak eve gittim

Yatağımdan sökercesine aldığım battaniyem de işe yaramadı

Sabri titriyordu

Artık yağmur ıslatmıyordu göz yaşlarımızın üstünde

Kayarcasına gitti

Sabrinin bu kısa hikayesini Kadına el kaldırmayı marifet sananlara it denilmemesi için yazdım. Son dönemde artan bu tip şiddet olaylarına dikkat çekebilmek için… Sevgi verin çevrenize sadece sevmesini öğrenin ve öğretin…

18/10/2011

NACİ

Orta Doğu Teknik Üniversitesinde ikinci yılımdı.

Tüm kampüse tepeden bakan 8. yurtta kalıyorduk.

En üst katta

Bizim odamızın manzarası Eymür gölüne doğru uzanan ormanlık alandı

Bu alana girmemiz yasaktı.

Pencereyi açıp ormanı koklayıp derin derin içime çekerdim.

Odalar 6 kişilik idi.

İki odayı birbirine bağlayan koridorda elbise dolapları,

Bir oda kapısının yanında tuvalet diğerinde duş bulunurdu.

Bizim odaya bir yan odaya iki yeni arkadaş katılacaktı.

Mezun olanların yerine değil…

12 Eylül baskısı hala devam ediyordu bu 3 arkadaşta yurttan bir gece yarısı alınıp götürülmüşlerdi

Tutuklandıkları bilgisi ise haftalar sonra gelmişti bize

Odanın ortasında bulunan çalışma masamı açmıştım ki içeriye Confucius girdi.

Biz ona Confucius derdik, sakinliği, sabrı ve bilgisi ile bunu hakediyordu.

Koridora çıkıp elbiselerimi dolaba yerleştirmeye başlamıştım ki

Yan odaya gelen ilk çaylağı gördüm….

Gülümsedim ve elimi uzattım…. Naci dedi

Üzerinde kahverengi bir ceket

Beyaz bir gömlek

Kahverengi hafif cizgili kalın bağlı bir kravat

Ve muntazam ütülü kahverengi bir pantalon

Gürbüzün alt ranzasına yerleşmişti.

Gürbüz mü dünya tatlısı bir insan.

Yardım sever başı herkesle barışık biri

Gürbüzümün çalar saati ortadaki çalışma masasının üstünde durur ve yan odadan bizi bile uynadırırdı sabahları.

Naci, ben odada iken yerleştirdi diye düşündüm dolaplarını

Oturduk bizim odada

Biraz anlattım yurt nasıldır

Neler yapmalı

Naci Fizik Bölümünü kazanmış çok idealist

Konuşmayı da fazla sevmiyor.

Gözlerinde bir ürkeklik var.

Güneyden gelmiş Naci, Mersin den

Bahsetmedi ailesinden ve  arkadaşlarından

Sıkmayı sevmem

Girdim koluna gel sana yurdu gezdireyim dedim

Etüd odasını

Genel tuvaletleri

Danışmayı ve görevlileri

2 adet 2,5 lira ile çalışan telefonu

Odasından çıkmayı sevmeyen Yurt Müdürünü

Ve kantini, maç seyretmek doyumsuzdu

Hele hele derbileri

Israrım karşısında zorla bir bardak çay içti Naci

O akşam gördüm çizgili pazen pijamalarını

Yatma vakti gelene kadar o kravat ve ceketle oturmuştu odasında

Sonra sessizce giyivermişti pijamalarını

Her sabah olduğu gibi Naci herkesten önce uyanmıştı

Koridorda gözlerimi açmaya çalışırken gördüm kahverengi ceketi ve kravatı ile Naciyi

Bana gülümseyen bir yüzle günaydın dedikten sonra hızlı adımlarla çıktı koridordan

Merdivenlere yöneldi…

Neden sonra fark ettim ne bölümlerden gelirken ne de giderken kimse farketmiyordu

Birden odaya döndüm ve camı açıp aşağıya doğru bakmaya başladım.

Suskunun kapat şu camı donuyorum hasta edeceksin bizi demesine aldırmadan.

Naci merdivenlerden indiği hızla yurttan çıkıp bölümlere doğru gözden kayboldu

Üzerinde beyaz çizgili bir gömlek,

Kahverengi çizgili kalın bağlanmış kravat

Kahverengi bir pantolon ve ceket

….

Alacakaranlıkta yere önce kartanesi mi yoksa yağmur damlası mıydı düşen

Hangisi diğerinden ağır bir kar tanesi eridiğinde su damlasından ağır gelirken

Bir su damlasının yer çekimine yenik düşmesi mi mucize

Avucuma konan kartanesi mi verecek cevabı

….

Ankaranın ayazı kalın süet kabanımın altında beni de yakalamaya başlamıştı

Kütüphaneden çıktığımda gün ışıklarını alıp gitmişti ODTÜ’den

Bölümler arasında salına salına yürüdüğümüz yol lambaların cılız ışığında

Yemekhaneden başka ışıldayan bir bina kalmamış

Yemek vaktinin son anları

Yemakhaneye giden kalmamış girip girmeme kararsızlığında yolun karşısında

Bir karaltı titrek ürkek adımlarla yemekhaneye bakmaya çekinircesine

“Naciiii”

Sanki adını ilk defa biri sesleniyormuş gibi olduğu yere çakıldı

Dönmeye çekiniyordu

Bir nefeste yanına gittim

Koluna girdiğim gibi hadi yemeğe gidelim dedim

Yalnız yemekten hoşlanmıyorum

Direnmek istesede bir süre

Çaresizliğine yenik düştüğünü hissediyorum

Üzerinde beyaz çizgili gömlek

Kahverengi çizgili kalın bağlanmış kravat

Kahverengi ceket ve pantalon

Üzerimdeki süet kabanı ağırlaştıran yemekhanenin sıcaklığı değildi

Utancımdı

Aradan geçen aylara rağmen gözümün önünde göremediğimdi

Bir ceket gömlek ve kravatla kara kışa meydan okuyan cılız bedeni ile Naci idi

Karşımda titreyen elleri ile yemeğini kaşıklamaya çalışan

Naci ağzından kaçırmıştı 10 gündür ilk defa yemek yediğini…

İşte o gün başladı benim mesaim

Naci tanıdığım en gururlu insan

Yardım kabul etmeyecek kadar gururlu

O gün anladım neden herkesten önce gidip karanlığa sığınıp geri geldiğini

Gençlikti utancım

….

Akşamları ucu koparılmış sandeviçler

Naci ye kabul ettirmenin tek yolu idi

Naci yiyemedim

Naci bitmedi ya atılmasın şu yazık

Utanan kızaran yalnızlıktı artık

Yine de gözümdeki Naci’nin yalnızlığı değildi

Hala görememiştim bu sığ suda Naci’nin yalnızlığını

Çizgili pazen pijama ile biten günlerini…

Susku’nun hırsla kapıyı çarpması ile kaldırdım başımı

Kulaklığıma ve kulağımda Ozzy Osbourne nin sesine rağmen

Kulaklığı çıkardım ki duyabileyim neden bu şiddet

Susku; “Ya bu herif delirmiş az önce döktü çöp tenekesini çöpleri ayırdı”

“Kağıtları bir yere, yumurta kabuklarını özellikle sağa”

“Dönüp birde demezmi sigara içmek sağlığa çok zararlı çöpte bile yeri olmamalı bunların. Sen de içmemelisin huzuru içinde aramalısın diye”

Naci, sonunda Susku’yu da doğru yola hak yoluna davet etmişti

Bir süredir yurdun girişinde ki panoya ilahi yazılar asmaya başlamıştı

İki odada hak yoluna davet etmediği tek kişi kalmıştı o da ben

Neden ben diye hiç sormadım ona

Naci sessizliğini her bozduğunda birilerine iyi olmalarını söylüyordu

….

Her Salı gecesinin klasik görüntüsü idi

Koşturarak 23;40 son otobüsü yakalamaya çalışan bir gurup genç

“Ali hadi koş kaçırmayalım. Burhan sen birşeyler söyle”

Briç kulübünden turnuvadan dönüş

“Hadi elleri otobüste tartışırsınız.”

Ali hem liseden arkadaşım hem yurttaki odamdan

Ali; “Gelmeyecek misin odaya”

“Sen çık hadi ben biraz odalar arası tavaf edeyim” dedim Ali’ye

Murat, Serdar derken yeni günden kayıp giden saat 2 olmuştu

Merdivenlerin sonuna geldiğimde farkettim Naci yi

Beni görünce gözleri ışıldadı Naci’nin

Sesindeki sevinci hissedebiliyordum….

Derin bir nefes alıp, “Okannn” dedi..

“Efendim Naci”

“Okann ben saati soracaktım sana seni bekliyordum.”

“Naci, saat 2 olmuş. Sen neden hala ayaktasın.”

İlk defa görüyordum Naci’nin geceyarısını geçirdiğini

Gürbüz geldi yanıma

“Bu deli akşam yediden beri merdivenin başında bekliyordu. Seni mi bekliyormuş…” deyince

Yüreğime oturan ateşin nasıl olupta tüm bedenime buz kestiğini hala anlayamıyorum

“Gürbüzüm, başı her başla barışığım. Başının üzerinde duran saate bakmak neden zul geldi Naci’ye bilemem ama saati sormak için beklemiş onca”

Ertesi gün soluğu müdürün odasında aldım.

Benim zorlamamlada olsa ailesini aradık

O gün öğrendim Naci’nin gözümüzden kaçırdığı kaderini

Ailesi daha hiç para göndermemişti Naci’ye

Bizden başka kimsesi yoktu Naci’nin

Bizde onu kaderi ile başbaşa bırakmaya karar vermiştik

Bin kişi bir olamamıştık sahip çıkamamıştık

Müdür ile beraber Hacettepeye sevk evraklarını hazırladık

İkna etmek bana düştü

Düşen aslında okuldaki bizlerdik

Gözümüzün önünde yalnızlığına terk ettiğimiz Naci değildi

Naci dostum, arkadaşım bugün olsa seni yalnızlığa mahkum etmezdim….

Ben GURURU Naciden öğrendim, insanlık onurunu da

Kendi ellerimizle Hacettepe Psikiyatri bölümüne gönderdiğimiz Naci’den bir daha haber alamadık.

Sormak aklımıza gelmedi…

11/11/2011

YAKALIM GİTSİN

Baharın ilk günleri idi.

Güneş Ankara’da kendini göstermeye başlamıştı.

ODTÜ yurtlar bölgesi sakinleri güneşli pazar gününün tadını çıkarıyorlardı.

Susku, Confucius ve ben ikinci yurdun önünde çimenlerde uzandık.

Gözlerim az ileride basket oynayanlarda, kulaklarım bizimkilerin sohbetinde

Aklım basket oynayanlarda ama bahar çarpmış bedenimi

Müdavimler sahada, Süha, Bülent, Levent

Serdar saha kenarından taktik verip laf atmadan duramıyor

Mavi okul otobüsü geldi şehirden içinde 3 kişi ile

Kim gelir ki bu saatte şehirden diye düşünürken

Boynuna çarpraz astığı çantası ile Nihal indi

Aklı şehirde kalmış gibi

Antalya’lı o bu güneşe inat kalın giyinmişti

Suskunun sesi ile irkildim “Hadi şehire gidip içki alalım.”

“Ne içeceğiz?” dedi Confucius “Votka mı rakı mı?”

Susku, “Votka alalım kokmaz bari.”

Confucius, “Kim gidip alacak peki? Yanında portakal suyuda alsın.”

Tembel bunlar tembel

Bana baktılar…

“Tembel tenekeler hadi gidip aldım getirdim burada nerede içeceksiniz?” dedim.

“Hadi kalkın beraber gidelim şehirde içeriz.

Tunus caddesinde kuruyemişçiden alırız votka ve portakal suyunu

Gider Kuğulu Parkta içeriz.

Hem sizi kuğularla tanıştırırım.” diye sözlerimi tamamlayıp gülümsedim.

Confucius, “O kadar sık gidiyorsun ki kesin tanımışlardır seni.”

Susku birden kalktı ayağa “Hadi o zaman yetişelim otobüse.”

“Ali ile Ufuk’u da mı çağırsaydık?” diye teklif ettim.

Susku, “Otobüsü kaçırırız, hadi çabuk olun.”

Anlaşıldı ben bunları bu işten vazgeçiremiyeceğim.

Mavi otobüsle ile biri Tunus caddesinden diğeri Sıhhiye köprüsünden düzenli seferler vardı o dönemde.

Son 23:40 servisi ise Güvenpark’tan kalkardı.

Fikir kimden çıktı hatırlamıyorum ama Meclisin önünde ki ağaçlık yeşil alanda içmeye karar verdik.

Bir büyük votka, 1,5 litrelik portakal suyu ile soluğu Meclisin önündeki yeşil alanda aldık.

Bahar mı çarpacak yoksa votka mı derken

Hızlı bir giriş yaptılar hem sohbete hem votkaya

Sohbetleri baldan tatlı

Siyaset sohbetin kaymağı

Şişenin dibi nasılda hızlı geldi.

İstemesemde açtık ikinci şişeyi

Bizimkilerin kanı iyice sulandı belli ki

Artık farklı akıyor sohbet

Kelimeleri başladı peltekleşmeye

“Yakalım” abi demezler mi?

Derler demesine de

Der demez şişeyi çimenlere dökmeye çalışmasalar

Zor aldım ellerinden

Bu meclis işe yaramazmış

Yakacaklarmış kökünden

“Hadi biraz yürüyelim. Kuğulu parkta elinizi yüzünüzü yıkarız”

Onlar şişeye saldırıyor, yakacaklar…

Benim çabam ise ikisini de ayakta tutabilmek

Ankara bürokrat şehri, Pazar oldumu sessizlik çöker üstüne

Yolda tek tük insanlar ve arabalar

Susku sarılmaya kalkmasaydı kuğulara birer kahve de içirecektim

Tunus caddesine doğru yürüyoruz ama

Susku sağa doğru yönelirken

Confucius sola çekeliyor beni

Balans ayarı gerektiren araba gibiyim.

Tunus caddesi sağlı sollu arabalar park etmiş.

Ankara’nın tüm arabaları bu caddede sanki

Büyükelçiliklerde çalışanların çoğu burada otururdu

Tutturdu benimkiler

“Burada bir arabayı yaksak hepsi yanar ver şişeyi bize” diye

Bir birini dayıyorum bahçe duvarına bir diğerini.

Şişeyi bir apartmanın bahçesine boşaltmakta buldum çareyi

Şişeden umudu kesince sulamasalardı güzelim Amerikan arabasını

Hem de o kadar söyledim bunlar sulanınca büyümez diye

O gün hem meclisi kurtardım yanmaktan hem de yabancıların arabalarını

O günlerde yaktığımız dostluk ateşi ise hala yanıyor içimizde…

 

20/11/2011

ALPTEK

ODTÜ anıları biter mi?

Alptekin namı diğer Alptek Makina Bölümünden arkadaşım.

Tanıdığım için şanslı ve mutluyum diyebileceğim hayatımdaki ender insanlardan biri.

Yanında kendinizi neşeli mutlu hissedebileceğiniz bir dost.

Alptek ile tanışmam 2. yurdun kantininde oldu.

Bursa Anadolu Lisesinden gelmişlerdi üçü de; Alptek, Murat ve Tansel.

Levent, Süha ve Serdar ile birlikte oturuyorlardı.

Tam bir Bursalılar toplantısı gibi

Levent tanıştırmıştı hepimizle. Murat ile aynı mahallede oturuyorlardı Bursada.

ODTÜ de onların birinci senesinin bizim ikinci senemizin ilk günleri idi.

Biz üniversitede onlar lisede hazırlık okumuşlardı.

Çayımızı içip konuşuyorduk

Sohbetin konusu ODTÜ ve yurtlar üzerine yoğunlaştığı bir anda

“HHHAAAAKKKK TTUUUUU” ve hemen peşinden “HHÜÜÜÜÜÜÜPPPPPPP” sesi duyuldu

Katindeki tüm gözler hemen bizim gurubun üzerinde yoğunlaştı.

Evet sesler Alptekinden çıkmıştı

Bu ufak tefek yüzünden gülücük eksik olmayan adamdan.

Yurtlar bölgesinin Alptek ile tanışmaları böyle olmuştu.

O gün anlamıştım Alptek, hayatımızda sevdiğimiz bir renk olacaktı.

U3 te yani okulun en büyük anfisinde ilk fizik dersimizdi.

Dersten kalan arkadaşlarla beraber sınıf mevcudumuz 300 kişiyi buluyordu.

Önümüzde zorlu bir dönem gözüküyordu.

Dersi veren öğretim görevlisinin ciddiyetini anlatmayan kalmamıştı.

O gün bölümdeki arkadaşların da Alptek ile tanışma zamanı gelmişti.

Elinde bir kova ile gelmişti

Birde ip.

Kısaca anlattı senaryoyu

Anfinin sağ ön tarafında aldık yerimizi

En ön sırada Alptek, önünde kova ve kovaya sarkıttığı ip.

Arkasında her sırada ikişer kişi bizler.

Erdoğan hoca karşı kapıdan göründü.

Bir taraftanda mikrofonu boynuna asmaya çalışıyor.

Kürsüye doğru ilerlerken “Günaydın” dedi ve

Kovaya ipini sarkıtmış Alptek ile gözgöze geldi

Şaşkın bir ses ile “Oğlum ne yapıyorsun?” diye sorma gafletinde bulundu.

Alptek gayet sakin “Balık tutuyorum.”

Başını kovaya doğru uzatarak “Oğlum oradan balık çıkarmı?”

“Çıkmaz mı hocam?”

“Çıkmaz tabii”

Kovadan ipi çeken Alptekin “Arkadaşlar burada balık yokmuş.” sözü ile

Hepimiz asıdık küreklere,

Biz kürek çeker gibi yaparken anfide sanırım kahkaha atmayan kalmamıştı.

Bölümün Alptek ve Bursalılar ile tanışması idi

Alptek, U3 önündeki uzun eşşek oyunlarınında vazgeçilmez oyuncusu idi

Yoğun geçen bir haftanın acısını çıkarıyordum yurttaki yatağımda

Başım yastığı gördüğü anda gözlerimi kapatmıştım.

Kolay kolay gördüğüm rüyalarımı hatırlamam

Bu sefer rüyamda Alptek bana sesleniyordu

“Okaaannnn, Okaaannn” fısıltı ile karışık bir sesleniş.

Odadaki arkadaşları uyandırmamaya çalışarak

Hani koluma çimdik atmasa

Etim acımasa ben rüyamda güzel güzel konuşurdum ya

“Ne oluyor, saat kaç?” dedim uyku sersemi

“Beşe geliyor”

“Eeeee”

“Kalk kalk hadi Eskişehir’e gidiyoruz bira içmeye”

Alptek’e hayır demek mümkün mü.

Şeytan tüyü var bu adamda

Bülent, Süha, Alptek ve ben Yurtlar bölgesinden Eskişehir yoluna kadar yürüdük.

Pazar gününün ilk ışıkları ile girdik Eskişehir’e

Ne mümkün o saatte açık birahane bulmak.

Oturduk, otogar yakınında bir sabahçı kahvesine

Bira da varmış çay da

Başladık ohel ile

King oyunun tüm çeşitlerinden sonra briç derken

Havanın kararması ile dönelim artık dedik.

Birahane niyeti ile geldiğimiz Eskişehir’de

Sabahçı kahvesi ve müdavimleri de tanımışlardı Alptek’i.

İkinci dönemin sonu idi.

Yurtlar bölgesinde bir otobüs dolusu Bursalı bir araya geldik.

Hep beraber bir otobüs kiralayıp döneceğiz Bursa’ya

Bize özel bir otobüs dur dediğimizde duracak git dediğimizde gidecek.

Mezitlerde mola verdik

Resimler çektirdik.

Otobüs yeniden koyuldu yola

Biz en arkada oturuyoruz muavin ile sohbette

Aslında sohbete katılmaya çalışıyoruz Alptek ile muavin arasındaki

Otobüs yavaş yavaş çıkıyor rampayı eh ne de olsa çakma O302 bu

Uzakta bir motosiklet neredeyse aynı hızdayız.

Hangisi diğerini dolduruşa getirdi hangisi hareketlendi hatırlayamadım

Sanırım muavindi otobüsün önüne doğru koşup kapıyı açan

Motosikletteki köylü amcanın kasketi kapıp

Arka kapıdan iade eden

Yüzündeki şaşkınlığı unutamadığım sadece motosikletli değildi

Tüm otobüs donup kalmıştı işte…

Soğuk bir kış günü idi

Lapa lapa yağan kar uğurluyordu bizi Ankara’dan

Otobüsün önden ikinci sırasına yerleşmiştik Alptek ile beraber

Yolculuk çetin geçecekti ama yanında Alptek varsa saatlerde sürse bitmesin dersin.

Mezit boğazına geldiğimizde hava iyice kararmıştı.

Otobüsün farları yolu değil lapa lapa yağan karı gösteriyordu sanki

Çetindir Mezit boğazı aynı dereyi 11 köprü ile geçersin

Karşıdan gelen araç yok yol heran kapanacak gibi.

Bir varsak diyoruz İnegöl’e sonrası kolay

Alptek her beş dakikada bir fırlıyor ayağa yola bakıyor.

Kurulmuş saat gibi dakik

Cam kenarında oturuyor

Arada ben de uyuyorum ona fırlıyorum ayağa yola bakıp hah kapandı kapanacak diyoruz

Ama Alptek sektirmiyor beş dakika da bir ayakta

Sonunda bitiverdi yanımızda muavin

“Gençler” diye söze başladı

Bizim gözümüz yolda

“Siz her ayağa kalktığınızda tüm otobüs fırlıyor ayağa” demez mi

Yol bitiverdi o anda bizim için

Kahkaha ile gülmemek için zor tuttuk kendimizi.

….

Biter mi hiç Alptek ile ilgili anılar

O bende tek bir renk değil birden fazla rengin biranda görülmesi

Artık sizde tanıyorsunuz sevgili dostum Alptek’i…

 

4/12/2011

DARI AMBARI

Şu Türk basını bazen çok saf olabiliyor.

Neredeyse tamamı hükümete yalakalığı abartmış durumda

Manşetlerde nasıl mükemmel bir ülkede yaşadığımız haberlerinden geçilmiyor.

Doktoruna hasta bakmasını yasaklayıp

İthal doktor arayan bir ülke

Yatırım için yabancı sermaye sıraya girmiş

Herşey güllük gülistanlık

Hatta iflasını açıklayan Yunanistan’a bile bıyık altından gülüyorlar

Sonra bir bakıyorsunuz yalakalık sevdalısı gazetelerimizde

Araya sıkışmış bir haber

Avrupa’nın en zengin ülkesi Luksemburg.

Merak edip okuyorsunuz.

Yayınlanan tabloya bakıyorsunuz.

O da ne

Battı bitti denen Avrupa da durumu en kötü ülke Türkiye

Allah allah hani dün büyüme de Çin’in arkasından ikinci olup Çin Çin bağlarından zil çalmadılar mı?

Bu ne perhiz bu ne lahana turşusu böyle

Büyü büyü yoksa büyü dedikleri ne sihirdir ne keramet el çabukluğu mu marifet.

Tekrar okuyorum haberi battı denen Yunanistan’ın milli geliri bizim iki katımız

Luksemburg vatandaşının geliri canım vatandaşımın gelirinin tam beşbuçuk katı

Okudukça sinirleniyorsun.

İtalya hükümeti gitti battı batacak denen İtalya ikibuçuk katı.

Euro 17 bölgesi neredeyse üçe katlamış canım yurttaşlarımın gelirlerini

Asıl gözden kaçan ise acı gerçek.

Aynı tablonun yanında bir de gider tablosu var

Yani gelirin yanında tüketilen rakkamı da vermişler.

Neredeyse tamamı gelirinden daha az tüketiyor.

Luksemburg sadece yarısını harcıyor gelirinin

Batan Yunanistan ile İtalya bile gelirinden az tüketiyor.

Gelirinden fazla tüketenlerin başında ise canım Türkiyem geliyor.

Yani kazanmadan harcıyoruz.

Bırakın gelecek için biriktirmeyi.

Bırakın büyümek için, yatırım yapmak için kazanmayı.

Büyümeyi büyümiks reklamları ile karıştırıyorlar.

Yine de….

Saf tarafı var bizim basının canım.

Halk kendisini darı ambarında görsün isteyenler böyle bir haberi nasıl gözden kaçırırlar anlaşılır gibi değil.

 

(merak edenler için haberin linki  http://www.hurriyet.com.tr/ekonomi/19454828.asp)

 

 

TELDEN ARABA

Bahçeli bir evde doğdum.

Çocukluğumda bahçeli bir evde geçti.

Sokağımızdaki evlerin biri hariç hepsi bahçeli idi.

Aşağı köşedeki caminin hemen üstündeki evin kapısında apartman yazıyordu.

O bile sadece 3 katlı idi.

Tüm çocuklar sokakta oynardık.

Neler mi oynardık.

Genelde kızlı erkekli karışık oyunlarımız vardı

Kızlar büyüdüklerine karar verip aramızdan tektek ayrılana kadar

İstop oynadık,

Yakartop oynadık

İp atladık

Ayak ipi oynardık

Taş sektirirdik.

Saklambaç ve elim sende oyunları vazgeçilmez oyunlardı.

Şimdi istop nedir der gibi baktığınızı düşünüyorum.

Çok eğlenceli idi.

Bir top yeterdi oynamak için.

Ebe olan topu havaya atar ve birinin adını söyler.

Geriye kalan herkes mümkün olduğu kadar uzağa kaçardı.

Oyunda önemli olan topu yakalayandan sizi vuramayacağı mesafeye kaçmaktı.

Yakartop ta benzer bir oyundu.

İki rakip oyunucunun arasında durur attıkları toplardan kaçmaya çalışırsınız.

Atılan topu yere düşürmeden yakalarsanız ilave bir can kazanırdınız.

Ayak ipi de gelişme çağındaki çocuklar için geliştirimiş bir oyundu sanki.

Ayaklarınızı yerden kesen bir oyundu tıpkı ip atlama gibi.

Özellikle kızlar oynarlardı.

Ne kadar da çok oyun varmış oynadığımız

Bir telden arabayı yazmak isterken, neler varmış neler…

Bizim cilli dediğimiz kim yerde misket kimi yerde bilya diye bilinenler ile

Kafa karış ve mors oynardık.

Sokağın toprak olan bölümlerinde küçük kuyular kazıp

Bilyaları sırasıyla o kuyulara sokmaya çalışırdık.

Bugün golf diye bilinen zengin aristokrat sınıfının oyununa çok benzerdi

Çok şaşırdınız değil mi?

Hangisi daha eski bilemiyorum.

Resimli romanların üzerine attığımız bozuk parada bir oyundu

Şimdi fark ediyorum biz erkeklerin kumar tutkusu çocuk yaşlarda başlamış.

Para üzerinde durmasın diye kitap kapaklarını cilalardık.

Ayakkabı cilası sürerdik evet

Güzelce parlasın ve kaygan olsun diye de kadife bir bezle saatlerce ovalardık.

Kader kısmet vardı, yine bir şans oyunu

Gofret verirdik boş yeri kazıyanlara büyük ödül mü bir paket çikolata idi.

Futbol vazgeçilmezimizdi hepimizi

Arka sokak ile yaptığımız maçlar unutulur gibi değil

Sokakta evet

Araba mı ne arabası sokağa giren sadece 2 araba vardı

Biri yeşil bir Anadol

Diğeri de gıda toptancılığı yapan komşumuzu dükkanı pardon kamyoneti.

Kızların vazgeçilmezi evcilik ile ayak ipi idi.

Büyüdükçe el emeği oyunlarda arttı.

Kızlar evde paçavralardan yorgan içine tıkılan yünlerden bez bebekler yapmaya başladı.

Bizlerde bilyalı arabalar (torent) ile telden arabalar.

Kimi yörelerde bilyalı arabalara  torent dendiğini yeni öğrendim.

Sormayın ben de bulamadım anlamını

Biz bilyalı derdik.

Tahta bir sandık altına dört bilya takarsın.

Salarsın kendini sokağın üstünden aşağıya doğru.

Kırılır yeniden yaparsın.

Bir süre sonra kontrol etmek istersin aşağıya doğru inerken.

Öne taktığın bilyaların olduğu parçayı hareketli yaparsın

O parçanın iki ucuna da ip bağlayıp kontrol etmeye çalışırsın.

Yine de kolayca parçalanır.

Nasıl dayansın ki.

Haftada 2 tane parçalardık.

Birden sokaktaki tüm çocuklara bisiklet alındı.

Bana kocaman bir üç tekerlekli bisiklet.

Sonra da bilyalı yasağı

Bilyalı ile kayaraken çıkardığı ses şimdi düşünüyorum da çok dayanılır gibi değildi.

Bilyalı modasını birden tel arabaya kaptırdı.

En sevdiğim işti tel araba yapmak.

Şimdi diyorum keşke bunları fotoğrafla ölümsüzleştirseymişim.

O gün belli idi benim kaportacı olacağım.

17 telden arabam vardı

Bazılarında vites bile yapmıştım işe yaramasa da görüntü olarak

Popüler modellerin hepsinden vardı

Kamyon, otobüs bile

Nedense en çok Devrim arabasına benzetmeye çalıştığımı severdim

Ne Mercedes ne de BMW

Hergün Devrim ile oynardım.

Arabalarımızı gezdirirdik

Süslerdik

Bende adını Devrim koymuştum.

Devrimin kapıları açılır kapanırdı.

Bir kalem pile bağlı iki ampül ile ön farları bile vardı.

Pek havalı idi.

Geriye kalan herşeyi telden bu arabanın

….

 

5/01/2012

35 mm.

ODTÜ de ilk aylarımdı.

1980 sonrası gelenler bilir.

Yasakların çok olduğu dönemdi.

Staddan DEVRİM yazısı silinememiş olsa da,

Stadın yanındaki ağaçlık alandan bölümlere geçmek yasaktı.

Mühendislikte okuyup yurtlarda kalanlar stadın etrafında tur atmak zorundaydılar.

Sık sık sokağa çıkma yasakları vardı o günlerde ülkede.

Hafızam beni yanıltmıyorsa, 1980 sonrası ilk oy kullanımında

Gazetelerin birinde yarın oy kullanacağız sokağa çıkma yasağına uyalım diye manşet atmıştı.

Nasıl yani sokağa çıkmadan oy kullanmak…

ODTÜ de bu yasaklaradan bolca nasiplenmişti.

Ağaç altında oturmak yasak

Ağaçlık alandan geçmek yasak

İki ağaç arasında durup dilek tutmak serbest

3 kişinin yan yana yürümesi bile yasaktı.

Ankara’nın ayazına da alışmıştım ama bana yasaklar zor geliyordu.

Ankara’nın ayazı insanın iliklerine kadar işler.

O hafta Tunalı Hilmi’den 35 mm küçük bir fotoğraf makinası almıştım.

36 Pozluk filmi de içine takmıştım.

Çocukluktan beri fotoğraf çekmeye ilgim vardı.

İlk makinam hani şu çekip hemen fotoğrafı veren paloroid marka makina idi.

Her ne kadar filmini temin edip hevesimi alamasam da

Sonra Zenith marka bir makina edindim.

Marka Kril alfabesi ile yazılı olsa da Zenith yazdığı anlaşılıyordu.

Taşıması zor olduğu içinde bir tane basit bir makina almıştım kendime

Film ve banyo pahalı olduğu için öyle şimdi olduğu gibi her gördüğümüzü çekemiyorduk.

O pazar günü yine sokağa çıkma yasağı vardı.

Yurda hapis olmuştuk.

Oda arkadaşım Susku, “Oğlum makina aldın bari fotoğraf çekinelim.” dedi.

Oda içinde çekilen 1-2 kare kimseye yatmedi tabii.

Yurt binasının yan tarafında hemen kantinin üstüne kadar inen yangın merdiveni vardı.

Sık sık orada merdivenlere oturur Tolga’nın bize özel konserlerini dinlerdik.

Tolga, sazı ile sözü ile kulağımızın pasını alırdı.

Dışarısı çok soğuk olmasına rağmen yangın merdiveninde ve kantinin üzerinde birkaç poz çektik.

Hepimiz odaya dönmüştük ki anons duyuldu…

“Yangın merdiveninde fotoğraf çekilen arkadaşlar fotoğraf makinası ile birlikte lütfen danışmaya”

Biribrimizin yüzüne bakıp yerimizden kalktık.

Gayri ihtiyari paltolarımızı aldık üzerimize

Ayaklarımızda terlikle indik danışmaya

Danışmanın önünde bir onbaşı ve arkasında iki asker

Onbaşı “Sizmiydiniz fotoğraf çekenler” sert bir ses tonu kullanarak sordu.

“Bizimle beraber karakola geleceksiniz.”

Ayakkabı giymemize dahi izin vermediler.

Yurtlar bölgesinin üstünde 100. Yıl sitesine geçiş kısmında bir Jandarma Karakolu vardı.

Oraya götürdüler üçümüzü…

O kapıdan da okula giriş çıkış yasaktı.

Karakolun önüne geldiğimizde beklememizi söyledi onbaşı

Fotoğraf makinasını alıp karakol binasından içeriye girdi.

Ayazda bekleyişimiz uzadıkça üşümeye başladık.

Kapıda duran asker içeriye almıyor.

Bilgide verilmiyor.

Baktım olacak gibi değil

Aklınca işkence ediyorlar bize

Yere oturdum.

İki dakikaya kalmadı onbaşı çıktı geldi yanıma

“Ayağa kalk” diye uyardı.

“Geleli neredeyse 2 saat oldu bizi neden bu soğukta bekletiyorsunuz” diye sordum.

“Ayağa kalk” diye tekrarladı.

“Sen soruma yanıt verene kadar kalkmıyorum” dedim.

İnatlaştığımı gören nöbetçi subayı içeriden seslendi, “Gelsinler.”

Üçümüz girdik odaya fotoğraf makinası Nöbetçi subayının elinde.

Yeni mezun bir teğmen…

Başladı sorguya….

“Siz ne çektiniz orada”

“Fotoğraf”

“Neyin, nerenin fotoğrafları.”

“Birbirimizin”

“Siz benim karakolun fotoğraflarını çekiyordunuz”

Kısa süren şaşkınlığımın içinde “Neee” diyebildim sadece

“Askerlerimin nöbet saatlerini belirlemek için fotoğraflarını çektiniz.” deyince

“Teğmen elindeki makina son derece basit bir makina, gözümün dahi göremiyeceği kadar uzak mesafede ki insanları bununla nasıl çekerim?”

“Sizlerde herşey beklenir.”

“Kimlerden?”

“Sizlerden”

Allah allah biz kimiz ki?

“Teğmen, makina da bu bölgenin tek fotoğrafı yok”

“Nereden bileyim olmadığını.”

“Tab ettir görürsün”

“Burada o imkan yok”

“Çıkarayım filmi sana vereyim.”

“Yok film yanar.”

“İfadelerimizi al, yerimiz belli yurdumuz belli. Fotoğraf makinası da sende kalsın. Tab ettirince bize verirsin.”

“Olmaz siz kaçarsınız sonra”

Nereye kaçacağız biz kimiz bizim bilmediğimiz bizim hakkımızda birşey mi biliyor bu adam

“Eeee bizi böyle filmi tab ettirene kadar tutacakmısın?”

“Yanınıza asker vereyim gidin tab ettirin gelin”

“Olur ne yapalım.”

Onbaşı ve iki askerle yeniden bindik kamyonete.

Tabii askerle üşümesin onlar ön kabinde

Biz üç suçlu kamyonetin arkasında

Ayaz vuruyor bir taraftan

Ayaklarımızda naylon terlikler

Bulduğumuz pis bir battaniyeyi üçümüz ayaklarımıza örttük.

Sokağa çıkma yasağının uygulandığı Ankara sokaklarında açık fotoğrafçı arıyoruz.

Yasağı delip dükkanına gitmiş bir cesur yürek

Hem de askerler ile

Emek, Bahçeli, Tandoğan, Maltepe derken Kızılay’a geldik.

Ana caddelerde bile tek araç bizimkisi

Hava neredeyse kararacak

Güven parka çok yakın bir yerde bir fotoğrafçının ışığının yandığını fark ettik.

Uzunca bir süre zilini, camını, kapısını çaldık ama içeriden ses yok.

Vaz geçip gittiğimizi sanarak balkona çıkmasa görmeyecektik.

Yalvardık tab etsin diye ama

“Manyakmısınız ya sokağa çıkma yasağı var yanınızda askerle açık yer arıyorsunuz. Açamam başım belaya girer sonra. İşler yoğun diye dükkanda yattım ben.” diye söylenip şaşkın gözlerle bize baktı.

Hemen arkasını dönüp içeriye girdi.

Onbaşı, “Dönelim artık, adam haklı açık yer bulamayız.” deyince

Aha jeton sonunda düştü diye içimden geçirdim.

Bu arada hava iyice karamıştı.

Karakola döndüğümüzde onbaşı kendi kendine söyleniyordu…

“Bunlar yüzünden karavanayı da kaçırdık şimdi soğuk soğuk yiyeceğiz” diye

Teğmen karşısında ayakta dikilen bizlere aldırmadan

Bir yarım saat daha evirdi çevirdi fotoğraf makinasını

Sonra oda dan çıktı.

Bir saat sonra gelip

“İyi peki sizin ifadelerinizi alsınlar. Yarın filimi tab ettirip negatifleri bana getirin. Kaçmaya da kalkmayın.” dedi.

Ertesi gün filmleri tab ettirip negatiflerini de karakola götürüp bırakmıştım.

Elindeki gelişmiş dürbün ile zar zor gördüğü bizlerin güzel başlayan bir günde

35 mm fotoğraf makinası ile çektiği birkaç hatıra fotoğrafı 10 saatten fazla süren bir işkenceye dönmüştü.

O günden sonra o makinayı bir daha hiç elime almadım.

Bir ay sonra yurtta başka bir arkadaşa sattım.

En garibi en kötüsü ise

Hayat kurtarmak için yaptırılan yangın merdivenleri ertesi gün kilitlendi.

Yangın merdivenine açılan kapıların üzerine de

“ANAHTAR DANIŞMADA DIR.” notu asıldı.

17/01/2012

GÜLÜMSETEN YAZLAR

İlkokul üçüncü sınıfın son günü idi.

Karnelerimizi almıştık.

Okulun önünden geçen dolmuşa el kaldırdım.

Heykel – Gençosman dolmuşu idi.

Arka kapıyı açıp bindim.

Gülüştüler dolmuştakiler.

50 Kuruş uzattım şöföre doğru alırmısınız diyerek.

Yine gülüştüler.

30 kuruş para üstünü alıp önlüğümün cebine koydum.

Şöför aynadan bakarak, hayırdır nereye diye sordu.

Karnemi aldım babamla dedeme göstermeye dükkana gidiyorum. Bu yaz dükkanda çalışacağım dedim.

Yine gülüştüler.

Önde oturan teyze karnen nasıl diye sorunca birazda utanarak hepsi beş dedim.

Dükkanın önüne geldiğimizde sağda inebilimiyim dedim.

Gülüştüler, indim.

Yalova Yolunun girişinde dükkan.

Daha yolu ucube gibi bizim dükkanın üstünden geçirmemişlerdi.

Öne 4 otobüs içeriye 4 otobüs alınırdı.

Karoserci idi hem dedem hem de babam

Otobüslerin arasından geçip içeriye girdim.

Babam bir otobüsün yan sacını çekiyordu.

Dedem ise bir başka otobüsün dolap kapağını ayarlıyordu.

Babaaaaa karnemin hepsi beşşşş diye bağırdığım da

İlk tepki dedemden geldi.

Sen kiminle beraber geldin diye

Dolmuşa binip kendim geldim der demez

Babam elinde ki işi bırakıp bana kızgın kızgın gelmeye başlayınca

Önde ben arkada dedem ve babam kovalamaca oynamaya başladık

En sonunda bir otobüsün altında beni sıkıştırdıklarında

Çalışanların kahkahaları geldi kulağıma.

Sonra babam aldı beni dizine

Bak oğlum dedi yaşın tek başına dolmuşa binip gelecek kadar büyük değil

Senin için tehlikeli, sapıklar olabilir.

Baba dedim peki bana neden güldüler

Küçüksün diye oğlum, küçük olmana rağmen cesaretin nedeniyle güldüler

Ben çalışıp para kazanmak istiyorum dediğimde bu sefer babam güldü…

Her sabah benimle gelir akşam dönersin dedi.

O yaz hemen hergün dükkana gittim.

Çıraklık yaptım.

Yine de kendimi para kazanmış gibi hissetmedim.

İki yaz sonra benim çalışma isteğimi gören dedem bu sefer benden erken davrandı.

Belediye Encümeninden arkadaşı Süleyman Amca nın Kapalı Çarşıda altlı üstlü 2 dükkanı vardı.

Alt dükkan antikacı idi.

Üst dükkan ise iç çamaşırı satardı.

Dedem Süleyman Amcanın dükkanında çalışacaksın dediğinde

Evdeki herkes güldü

Sabah dedenle beraber çıktım evde o dükkana ben Kapalı çarşıya doğru yönlendik.

/ yoktu ben gittiğimde o gün öğrendim çarşıda dükkanların 9 da açıldığını

Müşterilerin ise 10 gibi gelmeye başladığını

Beni gören Süleyman amca güldü

Başımı okşayıp yarın 9 da gel olur mu dedi.

İçerisini süpürdüm. Bizim dükkandan sonra burası küçücük gelmişti.

Gün içinde dinlenmek için boşluklarda alt kata inen çarşı içindeki merdivenlerin demirlerine dayanırdık.

Süleyman amcanın öğlu ile beraber.

Müşteri geldimi koşturarark içeriye.

Ben tam külotları düzenlerken sütyen istiyorum dedi bir hanım.

Kaç beden?

Elleri ile göğüslerini alttan destekleyip bunları taşıyabilecek beden olsun dedi

Dükkandaki herkes bastı kahkahayı.

Dayanamayıp az kalsın diyecektim az bekleyin size alt katta antika dükkanından birşey bulmaya çalışayım…

Cumartesi akşamı ilk haftayı bitirmek üzereydim

Süleyman amca seslendi Okan gel biraz.

Gülümseyerek uzattın elini

Avucunda ilk haftalığım

İlk kez para kazanmıştım

Gülüyordum

Gülümsüyordum.

Gidebilirmiyim diye sorup onayı alır almaz koşarak ayrıldım yanından

Bir solukta çarşının öbür ucunda ki bir başka dükkanda aldım soluğu.

Önünde Zagor resmi olan tişörtü alıp hediye paketi yaptırdım.

İlk haftalığımla ilk kazandığım para ile dayımın altı aylık oğlu Levente 3 yaş tişörtü almıştım

Evde bütün aile güldük.

……..

22/01/2012

VURSUNLAR BİRTANE DAHA

Susku, ranzada üst komşum, ben alt katta o üst katta yatıyor.

Pırlanta gibi biri,

ODTÜ ye değer katanlardan biri

Siyasetten uzak, babası Türkiyenin en önemli siyasilerinden biri

Çok genç yaşta tanıştı böbrek ağrısı ile

Böbreklerinde ki kum acı veriyor.

Onunla beraber acısını paylaşsam da Susku zıpla, zıplarsan kumlar dökülür demekten kendimi alamıyorum.

Zıplıyor Susku sabaha kadar.

Bu kadar temiz biri O.

Yine Vedat ve Şadi ile briç oynamaktan döndüğüm bir gece

Odaya girdiğimde Susku’yu ayaklarını tavana dikmiş buluyorum.

Acıdan kıvranıyor

Susku’nun yüzündeki acı yarattığı komik pozisyonun önüne geçiyor.

Hadi diyorum gidiyoruz.

Cevap veremiyor ağrıdan konuşmakta zorlanıyor.

Koşarak 6 katı iniyorum.

Danışmadaki görevliden rica ediyorum revirdeki ambulansı çağırıyor.

Ambulansa dediğime bakmayın içinde hiçbir techizat yok

Bir solukta yine odaya çıkıp Suskuyu indiriyorum ranzadan

Üzerine birşeyler alıp çoraplarını ve ayakkabılarını giydiriyorum.

Koluna girip aşağıya iniyoruz.

Daha ambulans gelmemiş.

Konuşturmaya çalışıyorum ağrısını unutsun diye.

Üst üste 3 tane yüksek dozajda Baraljin aldığını öğreniyorum.

Ağrısı dinsin diye…

Kusuyor yeşil yeşil… Endişeleniyorum.

Söylenerek giriyor kapıdan ambulans şöförü.

Nerede hasta diyerek.

Görmüyormu yoksa uykusu bölündü işini yapacak diye bizi mi suçluyor.

Daha Ambulansa bindiğimiz andan götürürüm ama sizi beklemem orada diyor.

Yolda uyuyup bir ağaca çıkmazsak dönersin diyorum içimden

Sıhhıye deki Numune hastahanesine geldiğimiz saat sabaha karşı 3 e geliyor.

Acilden içeriye giriyoruz.

Susku ayakta zor duruyor.

İlk defa böylesi boş bir ail servis görüyorum.

Nereye geldik diye düşünürken Susku’yu sıraya oturtup hemşire ve doktor aramaya koyuldum.

Neden sonra bulduğum bir hasta bakıcıdan nöbetçi doktorun odasını öğrendim.

Susku kolumda kapıyı çaldım ses yok yine çaldım yine yok yavaşça araladım kapıyı.

Uzunca bir oda doktor karşıda masasında uyuyor, muayene masası kapının hemen yanında

Susku’yu muayene masasına oturtuyorum.

Aldığı ilaçların vede uykusuz geçen gecelerin ardından dik durmakta zorlanıyor.

Dayan biraz diyorum

Doktoru uyandırmaya gidiyorum.

Doktor bey doktor bey kalkarmısınız deyip dürtüyorum.

Doktordan çıkan hı ne var sesini duyduğumda Susku’nun yıkıldığını görüyorum.

Koşuyorum Susku’yu doğrultuyorum.

Dönüp baktığımda doktor beyimiz uyumuş.

Gidip doktoru uyandırdığımda bizimkisi yatıyor, bizimkisini kaldırdığımda doktor uyuyor

Dayanamıyorum, Suskunun yanına oturup onun dik durmasını sağlayıp avazım çıktığı kadar bağırıyorum doktora….

Zıplayarak uyanıyor yerinde, biraz şaşkın biraz kızgın bakıyor bize doğru.

Ne var diyor.

Anlatmaya çalışıyorum.

Böbreklerinde kum var, ağrısı dinsin diye yüksek dozda üst üste baralgine almış yeşil yeşil kusuyor.

Doktor boş boş bakıp söyle hemşireye bir baralgine iğne vursunlar diyor.

Acı acı gülümsüyorum.

Doktor gülümsediğimi dahi göremeden yeniden uykuya dalıyor.

Giriyorum arkadaşımın koluna hadi gidiyoruz diyorum.

Nereye nasıl diyor.

Ambulansın gittiğinden emin.

Gerekirse sırtımda taşırım seni diyorum acil servisin kapısından çıkarken.

Şöför insafa gelmiş gidememiş bizi bekliyor arabanın içinde uyurken.

Okula ve yurda geri dönüyoruz, arkadaşımın başı omzumda

Kimse konuşmuyor

….

23/01/2012

BİR PAZAR EYMİR

ODTÜ’nün çok büyük bir arazisi vardır. Herkesin ağzını sulandıran.

Bilkent’in mevcut kampüsünün büyük bölümünün ODTÜ arazisi olduğu söylenir.

Hatta bu araziye el konulabilmesi için önce ağaçların kestirtildiği de iddia edilir.

İşte bu kocaman arazinin içinde su sporlarının yapılabildiği bir Eymir Göleti de vardır.

Birçok ODTÜ’lü bu göleti görmeden mezun olur.

Bende sadece birkez gidebildim Eymir Göletine.

Oysa her pazar sabah 9 da bir otobüs kalkardı yurtlar bölgesinden.

Akşam 5 de de Eymir’den yurtlar bölgesine gelirdi.

Hazırlıkda son haftamıza girmiştik.

Black Sabatth dinlerken kupamdan çayımı yudumluyordum.

Confucius ranzasına uzanmış elinde teksirler, Ali sınava çalışıyordu.

Odanın kapısı hafifçe aralandı. Bülent kimseyi rahatsız etmemek için önce şöyle bir bakındı.

Sonra gelip Susku’nun sandalyesine oturdu.

Uyuyan yok değil mi diye de yavaşça sordu.

Gülümsedim… Anladık anladık dedi bu müzikte uyuyan olmaz diye kendisi cevapladı.

Bülent’te Bursalı idi. Teknik liseden gelmişti. Biz Bursa Erkek Lisesinden aynı sınıftan beş olmak üzere toplam 8 kişi gelmiştik. Onlarda teknik liseden 4 kişi.

Anneme sorarsanız size hani şu bir tepsi şekerpareyi yiyen çocuk mu der hemen.

Bülent Petrol bölümünde okuyacaktı.

Kasetçalara uzanıp müziğin sesini biraz kıstıktan sonra.

Sen hiç Eymir’e gittin mi diye söze başladı.

-Yoo gitmedim.

-Bu pazar gidelim mi?

-Ne yapacağız ki?

-Piknik yaparız.

-Mangal mı yakacağız?

-Yok be oğlum ne mangalı peynir ekmek domates.

-Bari yeşillikte olsun.

-Karpuzda alırız.

-Kim kim gideceğiz

-Sen, ben, Adnan, Burhan, Refik başını uzatıp Ali ile Conficyusa bakarak sizde gelirmisiniz?

Ali, sağol Salı günü final sınavına hazırlanacağım dedi.

Confucius, keşke dönem içinde olsaydı diye serzenişte bulundu.

Pazar sabah 9 olmadan yurtlar bölgesindeki durakta idik.

Mavi otobüs geldi 5 ergenlikten yeni çıkmış erkek itişe kakışa bindik.

Başka kimse gelmiyecek mi diye düşünürken 4 kız geldi koşarak.

Yola koyulduk.

Bizimkiler kikirdeşmeye başladılar, kızlarda kendi aralarında.

Bizde mevzu kızların kim olduğu idi.

Kızların arkasından konuşacağınıza gidelim söyliyelim beraber piknik yapalım dedim.

Hadi hadi git söyle, ısrarların baktım ardı arkası kesilmiyor.

Yanlarına gittiğimde  gülüşmeleri kesildi ama hala bana gülümseyerek bakıyorlardı.

Birazda bundan cesaret alarak,

-Biz piknik yapacağız, orada ne bulacağımızıda bilmiyoruz. İsterseniz birlikte piknik yapabiliriz

Hala gülümsüyorlardı

-Ne dersiniz diye sorumu tekrarladım.

-Olurrr dediler hepsi bir ağızdan.

Eymir’e geldiğimizde indik.

Ne bir tesis nede başka birşey Göl ve biz, yanımızda ne getirdiysek o.

İyi ki de çok şey getirmişiz.

Bu arada herkes tanışmıştı. Kızlar bizden daha hazırlıklı idi.

Nefis birgün geçiriyorduk

Sessiz sinema, sohbet, yanımızda getirdiğimiz plastik top ile istop ve yakartop

Herkesin yüzünü gülüyordu.

Kızlardan Aynur yavaşça yanıma yaklaştı.

Yorgunluktan yere oturmuş göle karşı ayaklarımı uzatmıştım.

-Kulağıma eğilerek sana bir sır vereyim mi?

-Tabii ki

-İlknur’a baktığını gördüm

-Güzel kız

-Kaçırdın elinden çıktığı var.

-Eh ne yapalım.

-Bir haftadır çıkıyor

-Eee

-Bütün bir sene platonik olarak sana aşıktı

-Nasıl yani, neden hiç gelip söylemedi.

-Belki zamanında fark etseydin.

-Madem bana aşıktı neden bir başkası ile çıkıyor.

-Kova burcu o gururludur.

Gülümsedim. Yaşadığım büyük bir şaşkınlıktı.

Kova burcunun gururlu olduğunu da öğrenmiş oldum.

Dönüşte herkes mutlu idi…

Fakat kızlarla ilgili aklımda kalan en büyük şaşkınlık

Üç ay sonra dönem başında Aynur’u yemekhanenin önünde görmüştüm

Yanında çok güzel bir kız ile

Onlara doğru yöneldim.

Yanında ki güzel hanım elini uzattı

-Ben Ayşen

-Okan

Bu sırada Aynur bize doğru döndü

-Okan annemle tanıştırayım seni

Aman tanrım dedim içimden iyi ki Aynur’a kız kardeşin mi diye sormamışım.

Hayatımda ikinci kez böylesine utanıyordum.

Hızla uzaklaştım yanlarından.

Bir daha Eymir gölüne gidemedik o gün muhakkak yine gidelim diye konuşmamıza rağmen

Ama kurulan sıcak dostluklar hiç unutulmuyor…

 

25/01/2012

KIŞ UYKUSU

32 yıldan kalma bir Temmuz gecesi

Nereden aklıma takıldıysa her sıcakta her soğukta aynı nakarat

Bilmem kaç yıldan beri böylesi görülmedi

Betimlemek mi gerekiyor sıcak işte

Bu sıcakta kış uykusunda olanlar var

Ne yani onlar için son 32 yılın en uzun uykusu mu oluyor bu.

Gölgede derece kaçmış bir yerimize

Boz ayı ininde kış uykusunda sen neler söylüyorsun

Hiç bir ayı ile uykuya yattınız mı?

Horlamaz ayılar homurdanır ama siz korkudan horluyor sanırsınız

Oysa en tatlı hayvandır ayı

Hem tatlıyı sever hem de tembelliği

Balın iyisini kovan balını sever ayı

Kovana sokar elini arıların hışmına aldırmada

Avuç avuç yer balları

Armudun da iyisini tatlısını bilir ayı

Daldaki armudun da yerdeki armudunda iyisinden o anlar

Bazen koca gövdesi set kurar akan buz gibi suyun önünde

En büyük en yağlı en leziz alabalıkları ayırır sudan bir pençe darbesi ile

İyidir hoştur ama tembeldir bizim bu ayı

Bütün kışı şninde uyuyarak geçirir.

Aç kaldığında bile inmez köye yolunu şaşırmadıktan sonra

Yolda omuz atana döner deriz “OHAAA AYI”

Burnunu karıştırana deriz “ÇÜÜŞŞŞ AYI OYSAYDIN BARİ”

Kıçını kaşıyana “AYI İŞTE”

Oysa ne omuz atar, ne burnunu karıştırır ne de kıçını kaşır bu ayı oğlu ayı

Zamanı şaşırmış işte

Kış bitmiş

Bahar geçmiş

Yaz gelmiş uyuyor hala

Bizi boz ayı

….

11/06/2012

ŞİMDİ DÜŞÜNME ZAMANI

Seçimler bitti…

Yine kendimiz çaldık kendimiz oynadık.

Kimselere anlatamadık derdimizi

Sosyal toplum olmayı öğretemedik.

Eşit haklara sahip olup insanca yaşamak gerektiğini

Soınuç hile var yada yok ezici bir çoğunluk ile Faşizm

Milliyetçilik demiyorumFaşizm diyorum.

Faşist baskılardan kurtulmak için sandığa gidildi

Ve faşizm onaylandı %50 ile onaylandı.

Birileri çıkacak ülke istikrar istedi diyecek

Hadi oradan be mozaşist mi bu ülke faşizm de istikrar istesin

Ama sonuç öyle

Ülke kararını polis devletinden yana verdi.

Polisin 15 metreden baskısına karşı başka kime oy verebilirdi ki.

Şimdi artık birbirini suçlama değil

onu yapsaydık bunu etseydik değil

Düşünme zamanı

500 bin oyu alabilmek için ne yapmamız gerektiğini düşünme zamanı

Bırakın 500 bin oyu iktidara gelmek için

Bu ülkeyi faşist otoriteden kurtarmak için düşünme zamanı

Önce yapmamız gerek Komünizm bir dinsizlik olmadığını

Bir korku değil aksine sosyal toplumsal bir olgu olduğunu anlatmamız gerekiyor

İlk defa güzel bir seçim propagandası yapıldı

Anlaşılan o ki anlatmamız ulaşmamız gereken çok kişi var

Her zaman söylediğim gibi önce oyunu oyunun kurallarını iyi öğrenmemiz gerekiyor

Hile yapılmasına izin vermeden oyunu kazanmalıyız

Ondan sonra kuralları biz koyarız biz değiştiririz.

Oyunun kurallarının silahla değiştirme zamanı çoktan geçti

Kapitalist düzen zayıf Rusya kalesini bile yerle bir etti

Komünist manifestoyu kelimelerin arasında boğanlar anlaşılmaz hala gelenler

Teröristlere onlarında hakkı var diye destek verenler

En az faşistler kadar Komünizme ve sosyal topluma zarar vermektedirler

12/06/2011

DEMOKRASİ Mİ DEDİ BİRİ!

12 Haziran 2011 Genel seçimleri

Ve ben oy kullanamadım.

Hem de demokrasinin birinci gereğini yerine getiremedim.

Neden mi diye soruyorsunuz

Söyliyeyim adres değişikliğini zamanında nüfus müdürlüğüne bildirmediğim için

Adres değişikliklerini Nüfsu Müdürlüğüne bildirmem gerektiğini bilmiyordum.

Öğrendim.

Cezasını para ile ödedim.

Değişikliği bildirdim.

Ama yine de oy kullanamadım

Neden diye sordum

30 Mart son tarihti dediler.

Sonrasında YSK ya telefon açtım

İlgili birim dediler bir hanımefendiyi bağladılar.

Oy kullanmak istediğimi söyledim

Bu isteğim olmasına rağmen basit bir adres değişikliği ile bunun nasıl elimden alındığını sordum.

2007 Seçimleri ile şimdiki seçmen sayısında ki artışa rağmen oy kullanamamı içime sindiremediğimi söyledim.

Bana kızdı, YSK başkanı bu konuda açıklama yaptıya dedi.

Hanımefendi dedim, ben TC vatandaşıyım ve oy kullanma hakkımı istiyorum dedim.

Biz dedi adrese dayalı seçmen belirliyoruz.

Kızgınlığı hala sesinin tonundan anlaşılıyordu.

Peki dedim evsizlerin bu ülkede seçme hakkı yok mu?

Sustu

Sustu

Baktım konuşmayacak

Verecek cevabı ezberletmemişler

Teşekkür edip telefonu kapattım.

Oturdum bilgisayar başına

Anayasa Mahkemesine bir soru sordum

Genel anlamda evsiz sokakta yaşayan TC vatandaşlarının oy kullanma hakkı olup olmadığına dair.

Gelen cevap Anayasa Mahkemesinin görevleri ve benim durumuma karşı yetkisizliği idi.

Sonra bugün bir resim

Bülent Arınç beyefendi oyunu Bursa da kullandı diye.

İkametgahı 30 Mart itibnari ile Manisa gözüken biri Bursa da oy kullandı.

Tabii bunu ayarlamaları çok kolay değil mi

Bir düşünün hadi partiler Milletvekili adaylarını hangi tarihte YSK ya verdiler.

Hemen hepsi Nisan ayında verdi.

Ya Bülent Arınç beyin Bursa dan aday olacağı Mart ayında belli idi

Yada demokrasi onlara farklı işliyor

Vatandaşa, halka farklı…

 

12/06/2011